Category: Edebiyat

üşümemek için dar sokaklardan yürüdüm bugün sigaramı yakabilmek için iki çakmak taşıdım her ihtimale karşı bugün o’ndan gelen kartpostalı buldum on iki yıl önceye ait zaman çok hızlı geçiyor bilmem fark edebiliyor musun? ben...

kendimizi evrenin en önde gelen yaratıkları sayarak, bu yüce yaratığın başına gelen her acının büyük bir suç olması gerektiğine ahmakça inandık üzülür mü bir insan karıncayı fark etmeden ezdiğinde? bir daha evine gidemeyeceği bir...

yürümeye devam et güneş en az senin kadar parlak çok duygusal olduğun anlarda bir daha kalk masadan sürahiyi iste ve de ki işte   yanıltılmış da olabilirsin, aldatılmış da aslında aynı anlama gelir her...

yağmur yağıyor sokağın birinde nerede bilmiyorum, ama hissediyorum belki de gönlümün sokaklarından birinde toprak kokmuyor, kan kokuyor ve seni özlüyorum her alkışta ayağa kalkasım geliyor, ama kalkamıyorum içime kocaman bir şey oturuyor mümkün değil,...

garson bey bir duble daha lütfen… her adımda unutmak ne demek bilir misin gitgide hafızanı kaybetmek gibi insan çıldırır gibi oluyor ama anlatamıyor neden bilmiyorum gün geçtikçe çürüyor gibiyim yalnızlık hafızayı zayıflatıyor   garson...

dehşetengiz bakışlar ve masum kuş şarabın içindeki o küçük tanecikler neden sinirlisiniz hepiniz bana?   anlamını hiç merak etmediğim kelimeler filyos’tan akan sular yeşile döner mi eninde sonunda? ben, bu ben, ben değilim bu...

çığlık çığlığa kalıyorum şehrin gürültüsü içinde bir kara kedi çizgili yolun ortasında yürüyor ama bakışlarını gizlemiyor benden bir böcek dolanıyor yatağımda neden?   seni hatırlatıyor gökyüzü bana sanki ikiye bölünmüş gibi ortasında masmavi bir...

on dört adet sokak lambası ardı ardına hepsi   her biri bir şeyler anlatmaya çalışıyor sanki neden bugün ve şu an bilmiyorum öğrenmeye çalışıyorum lambaların üzerindeki çince harfleri . sokak lambaları neden açık kalır...

bugün gördüm yağmurun dindiği noktayı ve çizginin tam bir adım gerisinde durdum bir adım ilerimde deliler gibi hüzünlü bulutlar içini dökerken ben çorak topraklara hapsoldum ne ileri gitmek mümkün ne de geri dönmek yalnızca...

menteşenin delikleri arasından tartıştığımız konu amma çok takmıştın kafana onu bırak dedim boşver bazen biraz çok da önemli değil kalıplar kalıplara takılmayalım, yalnızca yaşayalım zaten nefes alıp vermek bir süre sonra vermekle tükenip bitecek...

zaman zaman gelir bu his bütün benliğime tüm baharlar gibi akordeonlar çalarken güpegündüz esnaf yola çıkar mı böyle günlerde? yoksa tüm arabalar uyar mı yeşil ışıklara bir anda değişir hava başlar rüzgar ve soğuk...

uçup gitti ansızın bir kuş gibi hiç anlamadan nasıl oldu bilemeden   uçup gitti ansızın denizlerde dalga gibi gezmiş de gelmiş gibi çayırlardan geçmiş gibi

ardı ardına dizilmiş peçeteler ve bir boşluk bakıyor bana gecenin bir körü konuşuyorum galiba onlarla bir limon ağacı ve deniz   al beni diyorlar içeriye doğru “nereye” diyorum ama anlamak oldukça güç   kumların...

tadılacak binlerce bira ve içilecek yüzlerce farklı kadeh varken neden terk ediyorsun bizi? yanabilirsin ama ateşte anca sen anlayabilirsin bizi dürüstçe ekimin 16sında bizi terk etmen için herhangi bir sebep yokken neden birden bire...