ahize rüzgarları

açtı telefonu, kulağını dayadı ahizeye;

“bir insan başka bir insanı sevemez, anlaman lazım bunu. insan saf kötülükten oluşur. bir insan başka bir insanı sevdiğini zannederken aslında her zaman kafasında kurduğu o imgeyi sever, ha burada karşısındakinin hiç mi payı yok, elbette vardır, o imgeye en çok oturan o olmuştur illa ki. işte ben sana bunu anlatmaya çalışıyorum necip, sen beni değil, kafandaki imgeyi seviyorsun. belki ilk tanıştığımızda benzeşiyorduk ama artık alakamız kalmadı. ben değiştim necip. ben artık senin o sevdiğin kadın değilim, anla bunu, ne olur.”

kapattı telefonu necip tek kelime etmeden. haklı bulmuştu bir kısmını, evet insan saf kötülükten oluşurdu, ama şu imge meselesi kafasına oturmamıştı.

sevgiyi, aşkı bu kadar indirgeyebiliyor olması çok manasız, salak karı diye düşündü ve yaktı sigarasını.

Yorumlar

Yorumlar

You may also like...

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir