ego’nun bilinmezliğine adım adım

adım atmak her zamankinden daha zor

turuncu kumlar dibe çöküyorlar

çölün ortasında taştan bir ebediyim

a4 boyutunda ekranlarda boy gösteriyorum

aynı sen gibi yahut da vahanın ortasındaki bedevi gibi

kendim gibi, olduğum gibi, belki de olamadıklarım gibi

karakter sınırına takıldım galiba bugün

keşke koparsam köklerimi, kuş gibi olmak var ya 

doyamıyor insan yer yüzüne, hele bir de bataklıktaysa 

avutsun kendini doya doya 

hadi sönmeden bi’ nefes daha, ikişerden

ve son notayı bastım 

sonunda bitti

Yorumlar

Yorumlar

You may also like...

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir