Kozalar – Adalet Ağaoğlu

KOZALAR

Adalet AĞAOĞLU

(Oyun, l Perde)

KİŞİLER

I. KADIN

Otuz beş yaşlarında, sıska, sarı, çok titiz bir kadındır. Burnundan konuşur. Bilgili geçinir. İkide bir aksırır.

II. KADIN

Kırk – kırk beş yaşlarındadır. Tombul, mızmız, çekingen hallidir. Sözcükleri uzata uzata ve ağlamaklı bir tonla konuşur. Aptalcadır.

III. KADIN

Otuz – otuz beş yaşlarındadır. Süslüdür. Güzelcedir. Güzelliğine güvenir. Sesine hep kibar bir ton vermeye çalışır. Her sözün ardından yerli yersiz güler, kıkırdar.NOT: Üç kadının yukarda belirtilen tavırları, ses tonları, konuşma biçimleri oyunun başlarında abartılmadan, oyun ilerledikçe ve sonlara doğru, yani korku yoğunlaştıkça daha da abartılarak yansıtılacaktır. Oda dışarıdan gelen sesler, film, projeksiyon vb. görüntülerle desteklenecektir.(Perde açılmadan, ya da sahne aydınlanmadan önce bir film, sesler -gürültüler: Bu film ve seslerle çağdaş dünyanın, endüstrileşen büyük kentlerin, uzay yarışının, yeni bir aranışın, yeni bir oluşumun, bu oluşum içinde güçlü ve güçsüzlerin; eziliş ve direnişin görünümü verilir. Gürültü ve sesler tek tek belirgin, ama, çok yüksek tonda; seyirciyi iyice rahatsız edecek bir tonda verilmelidir. Film: Kulak paralayan sesleri, kulak paralayan uçakların geçişi izler. Önce sivil, sonra birden askeri uçaklar. Uçaklar uzaklaşırken birden çok şiddetli bir patlama duyulur. Aynı anda patlayan bir bomba görüntüsü. Patlama yankılanıp dağılırken, hemen ardından —seyirci oh demeye zaman bulamadan— sürekli bir uğultu duyulur: Yürüyen, koşuşan büyük kalabalıklar. Gerekirse bir marş. Bir tarlada, kanlar içinde yatan vurulmuş iki genç. Çok kısa bir an kesin sessizlik. Yalnız görüntü. Sonra birden süvarilerin geçişi. Bir tören. Hangi ulusa ait olduğu bilinmeyen bayraklar. Bir söylev. [Yüksek tonda; kakofoniyle bozulmuş, anlaşılmaz sözcükler…] Birden fabrika düdüklerinin sesi kulakları yırtar. Hızlı bir tren gelir, geçer. Tren sesi sönerken birden karanlık olur. Hiçbir şey görünmez. Sadece müthiş bir taraka ile makineli tüfek sesleri duyulur. Makineli tüfek sesleri ardından kesin sessizlik ve bir görüntü: Bir doğumevinde yeni doğmuş çocuklar. Çok çok çocuklar. KESİN SESSİZLİK. Bu sessizlik ardından yine müthiş bir taraka. Yine çok kısa bir an kesin sessizlik ve bu sessizliğin ardından bir kanaryanın tatlı tatlı ötüşü ile perde açılır, ya da sahne aydınlanır.DEKOR: Her şeyin pırıl pırıl ve yerli yerinde, gösterişli ama zevksiz döşenmiş olduğunu belirleyen bir dekor, bir konuk oturma ve yemek odasını gösterir. Kanarya sesi konuk odasında bulunan kafesten gelmektedir. Kişiliksizliği belirgin bu odada hiçbir eşya yerinden oynatılamaz izlenimini verir. Dışarının her türlü gürültüsüne, yağmuruna, fırtınasına karşı iyi korunmuş bir evdir burası.Sağda antreye ve mutfağa, solda küçük bir koridor üstündeki banyoya ve öteki odalara açılan birer kapı. Oyun başladığında koridorla koridor üstündeki bir odanın kesiti yarı karanlıktır.Konuk oturma odası sol yanda, yemek odası sağ yandadır.Oturma odasında, koltuklarda üç kadın oturmaktadırlar. II. VE III. KADINLAR konuk kadınlardır. Bir kanepede yan yana otururlar. I. KADIN ev sahibidir. Karşılarında, terlikleriyle bir koltukta oturur. II. KADIN büyük bir ciddiyetle acele acele yün örmekte, III. KADIN, önünde bir torba boncuk, boncuktan bir çanta işlemektedir. 1. KADIN oyun süresince sık sık yerinden kalkar, ya bir eşyanın tozunu üfler, ya bir sigara masasını düzeltir, ya da eğilir, yerden bir iplik, bir çöp alarak tablaya atar. Kanarya ötmektedir.)

I. KADIN : Bir evde bir kanarya şart. (Aksırır.) Kanar-yasız bir ev (Aksırır.)tokmaksız davula benzer.

II. KADIN : (Başını hiç işinden kaldırmadan, ağlamaklı.) Sizinki de pek güzel ötüyor…

III. KADIN : Erkek de ondan herhalde… (Kıkırdar.) Erkeği böyle iyi ötermiş.

II. KADIN : Bizimki kuş sevmez. Çiçek sever…

I. KADIN : Çiçek benim (Aksırır.) nezleme dokunur. Çiçektozundan oluyormuş. (Üst üste aksırır, yerden bir şey alır, tablaya atar.)

III. KADIN : (//. ‘ye) Ne örüyorsun sen? Pek güzel oluyor. .. (Kıkır kıkır güler.)

II. KADIN : (İçini çeker.) Halamın kızının kızına… Yelek… Böyle bir şey işte… (Örgüsünü kaldırır, gösterir.)

I. KADIN : (Bakmaz. Övünçle kendi üstündekini gösterir.) Ben bu üstümdekini tığla ördüm. Tığla daha çabuk oluyor. Hem de daha güzel… (Aksırır.)

III. KADIN : Ama bu seninki yün değil. Merserize.

I. KADIN : (Sinirli.) Merserize ama floş katıştırdım. Floş karıştırınca, ipek gibi durur. (Aksırır.) Yün giyemem. Aksırtır.

II. KADIN : Beni de kaşındırıyor. Her yanım kıpkırmızı kesiliyor. (İyice ağlamaklı.) O zaman da bizimki, “Hanım,” diyor, “yine boynun kızarmış.”

III. KADIN : (Fıkırdar.) Hemen de görürler. Söylemesi ayıp, geçende kolumu kapıya vurmuşum. O da morarmış… İnsan bir yerini bir yere çarpınca morarır…

I. KADIN : (Bilgiç.) Yağlı hamur iyi gelir. Morluğu alır.

II. KADIN : Ben diş macunu sürerim.

I. KADIN : (Karşısındakini küçümseyerek) Diş macunu yanığa iyi gelir. (Aksırır. Kalkar.) Çay demlenmiştir. Çay içelim. Saati…

II. KADIN : Akşam çayını severim.

III. KADIN : Benimkini lütfen fincana koy, zahmet olmazsa. (Kıkırdar.) Ben de çayı fincandan severim, nedense…

I. KADIN : (Sağdaki kapıdan çıkarken.) Sizi yalnız bırakacağım biraz…

III. KADIN : Aaa, rica ederim, ne olacak…(I. KADIN çıkar.)

II. KADIN : (Bir dua mırıldanır.) Hiçbir sıraya duasız başlayamam.

III. KADIN : (Onun bu haline alışkındır. Aldırmaz.) Ben çayı fincanda istedikçe annem, Allah rahmet eylesin, “Kızım sen kontes ola-cakmışsın,” derdi… (Kıkırdar.) Öyleyim işte, ne bileyim… Öyle yaratılmışım… (Birden bir çığlık atar.) Ay! Ne yaptım ben? Niye böyle yaptım?

II. KADIN : Yanlış mı dizmişsin boncukları?

III. KADIN : (Çok önemseyerek.) Hem ne yanlış, ne yanlış!… Neden başladım sanki bu boncuklu çantaya?

II. KADIN : Neden canım? Ne güzel… Bazen şıp diye çağrılıyorsun bir yere, şıp diye gerekiveri-yor bir gece çantası… Ben de yapsam bir tane… Geçende bir hanımın elinde gördümdü de… (Keser.) Aaa, hep söktün onu sen?

III. KADIN : Sökeceğim ya… Sökmeyip de ne yapiciğim… Oldu mu doğru dürüst olmalı. Öyle yarım yamalak şeylerden hiç hoşlanmam. Gözüm de iyi seçemiyor. Bu salon çok karanlık… (Kıkırdar.)

II. KADIN : Nerdeyse akşam oldu. Niye yakmıyor ışıkları? (Ağlamaklı) Ben bizim evde yarım dakika oturamam alacakaranlıkta. İçime sıkıntılar dolar…

III. KADIN : Benim de öyle… Şimdi kalkıp biz yaksak, o da olmaz ki. Uygun düşmez ve yakışık almaz. Ev onun evi… Herkes kendi evini kendisi bilir…

II. KADIN : Onun kocası çok cimri. Benimki hiçbir şeyime karışmaz. Elektriği şu saatte yaktın, şu saatte söndürdün, demez.

III. KADIN : (Fıkırdar.) Benimki beni kıskanır oldu. Yeni yeni huylar…

I. KADIN : (Elinde çay tepsisiyle sağdaki kapıdan girerken.) Çay nasıl oldu bilmem. Özendim ama…

II. KADIN : (Ağlamaklı) İyidir… iyidir…

I. KADIN : (Çayları verirken.) Çok mu koyu olmuş?

II. KADIN :İyi…İyi…

I. KADIN : (Pasta servisi yaparken.) Doğru söyleyin Allahınızı severseniz…

III. KADIN : Üzülme rica ederim. Burası pek aydınlık değil de onun için öyle… (II. ve IIl. KADINLAR ellerindeki işi, hemen geri almak üzere bırakırlar.)

I. KADIN : Ah, ben ne dalgın oldum böylee!.. (Bir felaket olmuştur sanki.) Işığı yakmayı unutmuşum! (Aksırır, acele gider. Bir düğmeyi çevirirken.) Dalgınım dalgın… Her şeyi unutuyorum… (Şıngırtılı cam avizeden odaya bol ışık dökülür.) Niye desenize? (Geri gelir.)

İKİSİ : Niye? Niye?…

I. KADIN : (Övünçlü, ama iç çekerek.) Çocuk…

III. KADIN : (Bozulur.) Yaaa?

II. KADIN : Yine ha?

III. KADIN : (Kıskançlıkla.) Dileyene vermez de…

I. KADIN : (Gururlu.) Öbür ikisi yeterdi bize… Küçükken bir dert, büyüyünce bir başka dert…

III. KADIN : (Bir öç alma fırsatı yakalamıştır.) Öyle… Öyle… Büyüyünce de okullarda döğüşüyorlar üstelik. Birbirlerini öldürüyorlar… (Keyifle güler.) Öldürüyorlar ya…

II. KADIN : (İç çeker.) Dünya bir tuhaf oldu…

III. KADIN : Dünyanın nesi var? Şimdiki çocuklar kötü. II. KADIN : Aman neyse, benim kızım uslu. Çok şükür.

I. KADIN : (Pasta tabağını uzatır.) Buyrun, pastadan alın… (Alırlar. Bir başka tabağı uzatır.) Kurabiye de alın. Bakın, şunlar tuzlu, şunlar da tatlı. Elimle yaptım.

III. KADIN : Ben de pastacıdan almıyorum. Yağları kötü.(Kanaryanın ötüşü biraz hafiflemiştir. Ama sürer.)

II. KADIN : Un çarşıdan gelince elemek gerekiyor. Bitli çıkıyor.

ÖTEKİLER : Bitli mi? Bitli mi?

II. KADIN : Un biti.(Üçü de düşünceye dalar, usul usul çaylarını karıştırırlar. Bir süre tedirgin bir gerginlik.)

I. KADIN : Bizim un bitsiz. Kayınbiraderimin değirmeninden geliyor. Buyrun… Yiyin… Has undan…(Gerginlik dağılır. Kadınlar pastalarını yerler.)

III. KADIN : (Yiyerek.) Her şeyler bozuldu…

II. KADIN : Analarımız ne rahatmış.

III. KADIN : Para hesabı tutmazlarmış… Yetti – yetmedi; onlar düşünmezmiş.

I. KADIN : Çocuk doğdu mu, ver lalaya, dadıya, baksın. Benim bir sütannem vardı. Kendi annem yalnız beni sevmek için girerdi odama… (Aksırır.)

III. KADIN : Şimdikiler hep insanın tepesinde… İyi ki çocuğum yook!.. (Kıkırdar.)

I. KADIN : Benimkiler okuldan döndüler mi, konuk yanına çıkarmıyorum. Sokağa da bırakmıyorum. (Aksırır.) Alıyorum içeri. Sokuyorum banyoya. Ova ova yıkıyorum ikisini de… İyice yıkıyorum… Sonra…

II. KADIN : Yatılıya vermeden önce ben de benimkini öyle yapardım. Hafta sonları yine de öyle yapıyorum. Pis pis çocuklara değiyorlar… Pis pis yerlere tutunuyorlar…

III. KADIN : (Öç alır gibi.) Çok mikrop var ortalıkta. Bizimki diyor ki, mikrop kolera yapıyor, diyor.

ÖTEKİLER : (Pastalarını bırakırlar. Haykırırlar.) Kolera mı? Kolera mı? (Yine gergin bir sessizlik. Gereksiz yere çaylarını karıştırır dururlar. Bir süre yalnız kanaryanın hafiften ötüşü duyulur.)

I. KADIN : (Tedirgin, kalkar.) Kanaryanın suyunu değiştirsem iyi olur. Belki mikroplanmıştır… Temiz su koyayım yeniden… (Sağdan çıkar.)

III. KADIN : Kolera pis yerlerde olurmuş. Temiz yerlerde olmazmış.

II. KADIN : (İçini rahatlatmaya çalışır.) Temiz yerlerde olmaz tabii…

III. KADIN : İyi ama sokağa çıktınız mı, bir eve konuk gittiniz mi, kim temiz, ne temiz; kim pis, ne pis; nasıl bilirsin?

II. KADIN : (Kafasındaki kötü düşünceleri atmak istercesine.) Temiz olan temizdir. Belli olur. Pis olan pistir. (Bunu söylerken odaya göz gezdirir.)

I. KADIN : (Elinde bir bardak suyla geri gelir.) Kaynayıp soğutulmuş sudan koyuyorum kanar-yanınkini…

II. KADIN : Ben içme suyumuzu ezelden beri kaynatırım.

I. KADIN : Kaynamış su iyidir. Kireci gider. Kireç çünkü, mideye oturan bir şey. Su kaynattığınız çaydanlığa baksanıza…

II. KADIN : Ya, yaa… Kaynatmasak çaydanlığın içini saran o taş gibi şey midemizi saracak. Sara sara, sara sara daralır mide. Daralınca hiçbir şey almaz olur içine…

III. KADIN : Hadi çaydanlığı kazırsın. Mideyi nasıl kazırsın, söylemesi ayıp? (Kıkırdar.)

II. KADIN : (III.’ye.) Sen çaydanlığını nasıl temizlersin? Ben sirkeyle kaynatırım. Hemen kopup çıkar kireç taşları.

I. KADIN : (Kanaryanın suyunu değiştirip yerine dönerken.) Onun için arada bir kaynamış sirke içeriz biz bizimkiyle. Çocuklara da içiririz.

III. KADIN : İyi akıl. Biz de içelim bizimkiyle… (Gergin hava yeniden dağılmıştır.)

I. KADIN : (Kalkar. Boşalan bardakları toplar.) Birer çay daha için.

II. KADIN : İçelim… Ben içerim…

III. KADIN : Rica edeyim de benimki daha açık olsun, lütfen. Koyu çay dokunuyor. Çarpıntı yapıyor. (Fincanını uzatır. l. KADIN sağdan çıkarken ötekiler hemen yine el işlerine sarılırlar.)

II. KADIN : Omuzdan şu kadar eksilttim. İyi midir?

III. KADIN : İyidir bence.

II. KADIN : Kız istedi benden. Yapmam desen, olmaz.

III. KADIN : Arkadaşlarında görmüştür. Kızlar şimdi çok süslü. (Kıkırdar.) Bazıları da öyle usta ki… İnsanın kocasını bile alırlar elinden…

II. KADIN : Bu kız da biraz oynak. Bana ne? Halamın kızı düşünsün. Ben benimkini terbiyeli yetiştirdim.

III. KADIN : Aaa, terbiye gibi var mı rica ederim… Her şeyin başı terbiye. (Sesini alçaltır.) Bir komşum var… Komşumun bir oğlu var… Fakültede… Ne ana dinliyor, ne baba… Görsen bir bağırıyor onlara, bir baş kaldırıyor…

II. KADIN : (Yakasını açar, göğsüne tükürür.) Evlerden ırak!..

III. KADIN : İşitiyorum: “Siz nesiniz?” diyor hep. “Ne işe yararsınız siz?” Böyle diyor. “Sizi bir çuvala doldurmalı. Ağzını bağlayıp denize atmalı!..”

II. KADIN : Katil gibi bir şey bu!..

III. KADIN : (Sesini daha alçaltır.) Annesi gizledi ama, bu çocuk… Diyeceğim, bulaşmadığı yer yokmuş bu çocuğun…

II. KADIN : (Kendi sesinden ürkerek, fısıltıyla.) Esrar içiyordur belki…

III. KADIN : Olabilir. Çünkü… Biliyor musun, köşebaşlarında durup, efendime söyliyeyim, böyle böyle el kadar kâğıtlar dağıtıyormuş herkese. Düşün! Bir dilenci gibi durup… (I.KADIN çay tepsisiyle geri gelir.)

II. KADIN : (Alçak sesle ağlamaklı) Duydun mu bunu? Komşusunun oğlu öz anasıyla babasını çuvala doldurup denize atacakmış!

I. KADIN : (Tepsiyi uzatırken) Denize mi? (Aksırır.) Boğulurlar denizde!.. (Aksırır.) Çayınız…

II. KADIN : Boğulsunlar diye.

I. KADIN : (Tepsiyi bırakır, diken üstünde oturur.) Kimileri de hocalarına baş kaldırıyor. Bizimki anlatıyordu… Geçende biri, sınıfını geçirmedi diye hocasının bahçesine bomba atmış…

III. KADIN : Bomba değilmiş o! Bizimki söyledi. Dinamitmiş!

I. KADIN : Dinamitse daha kötü. Bombadan kötüdür o…

II. KADIN : İyi ki öğretmen, hoca falan değil bizimki…

III. KADIN : Bizimki sessizdir zaten. Etliye sütlüye karışmaz. Kimseye kaşının altında gözün var demez. Dairesinden evine, evinden dairesine…

I. KADIN : Kimin ne neyine gerek canım?

II. KADIN : Herkes her şeye burnunu sokar oldu.

III. KADIN : Bulaşmayacaksın. Bulaştın mı kötü.

II. KADIN : Kendi halimizdeyiz biz.

I. KADIN : Bize dokunmasınlar da ne yaparlarsa yapsınlar. (Biran.) Çayınız soğuyor.

II. KADIN : Şişimi boşaltıvereyim de…(Yine gergin bir sessizlik. Yalnız çaylarını karıştırırlar. Bir süre, sonra.)

III. KADIN : Sorması ayıp, şeker koymuş muydun? Görmedim de…

I. KADIN : Ben iki tane koymuştum… Buyur koy, istediğin kadar.

III. KADIN : Teşekkür ederim. (Bir an sessizlik.)

II. KADIN : Demek oğlan kâğıt da dağıtıyormuş?

I. KADIN : Hele o kâğıt dağıtanlar!.. (Aksırır.) Aç mısın, açık mısın desene?

III. KADIN : Söylemesi ayıp, “Köstebekler!” diye bağırıyor annesine babasına…

II. KADIN : Aman sen bu oğlana dikkatli ol. Bakarsın kapının altından bir şey sürüverir. Bir kâğıt falan… Nara yanarsınız…

III. KADIN : Eşik taktırdık sokak kapısına. Kimse bir şey atamaz.

I. KADIN : (Kendi kapı altlarına bir göz atar.) Soğuk da girmez içeri.

II. KADIN : Aslında çift kilit koydurmalıyız hepimiz de…

I. KADIN : (İç rahatlığı ile.) Bizimki zaten çift kilit. (Bu arada kanarya susmuştur. Kadınlar yine bir süre yalnız çaylarını karıştırırlar.)

III. KADIN : Kanarya sustu. Neden?

I. KADIN : (Kalkar, kafesin yanına gider.) Kötü şeylerden söz ettik de ondan. Kötü şeylerden söz edildiğini hemen anlar. Pısar kalır bir köşede.

II. KADIN : (Kafese bakar, iç çeker.) Ne duygulu hayvan!..

III. KADIN : Şimdi artık insanlarda bile yok bu hassasiyet. ..

II. KADIN : (Çayını bir dikişte içer.) Baksana fakir fukarayı üstümüze yürüteceklermiş!

İKİSİ : Neee?

II. KADIN : (I.’ye.) Mesela bu evin bir odasında siz oturacakmışsınız, burası ile öteki odalarda onlar…

I. KADIN : (Sinirli sinirli yerden bir toz parçasını alıp bir kül tablasına koyarken.) Ne istiyorlarmış bizden? (Aksırır.) Biz ne yaptık onlara? Allah herkesin gönlüne göre verir.

II. KADIN : Gönlü temiz olana tabii…

I. KADIN : Bizim kimsenin malında gözümüz yok…

III. KADIN : Söylemesi ayıp, bizim de öyle…

II. KADIN : Ben duyduğumu söylüyorum. Yoksa korkumdan değil. Neden korkacakmışım?

I. KADIN : (Pencere kıyısının tozunu üfler.) Bizim eve yerleşirlerse (Aksırır.) sizin eve de yerleşirler…

II. KADIN : Biz zengin değiliz o kadar ki… Bir katımız, bir arsamız, bir de…

I. KADIN : (Keser.) Biz zengin miyiz? Hem bu ev bize bizimkinin babasından kaldı. Çalmadı, çırpmadı… (Üstüste aksırır.)

III. KADIN : Biz memuruz. Gelen de belli, giden de belli…

II. KADIN : (Bir sandalyenin arkalığına geçirilmiş olan yarım kürke bakarak.) Senin de kürkün var.

I. KADIN : Bizim kürkümüz yok ki!

II. KADIN : Onlar en çok kürke kızıyorlarmış. “Evlerinden önce kürklerini alacağız” diyor-larmış.

III. KADIN : (Hızla kalkar. Kürkün yanında acele bir-tur atıp dönerken.) Ne yapacaklarmış benim kürkümü? Her şey herkesin üstüne uymaz. (Oturur.) Bize çalışmaya gelen kadın mesela, söylemesi ayıp, deve gibi. Kürküm ona hem dar gelir, hem kısa gelir. (Kırıtır.) Hem de yakışmaz.

I. KADIN : Bizim eve yerleştiler diyelim. Ne elektrik ocağını kullanmasını bilir onlar, ne otomatı. Banyoya da giremezler. Ömürlerinde banyo görmemişlerdir ki zavallılar. Banyoda nasıl yıkanılır, bilmezler…

II. KADIN : (İğrentiyle.) Yemekte aynı masaya da otururlarsa hele…

I. KADIN : Oturmazlar! Sandalyede oturmayı bilmezler…(Kısa bir sessizlik. Kurabiyelerini yerler. Bu gergin sessizlikten sonra.)

I.KADIN :Kayınbiraderimin un fabrikasından bir adamın karısı hastalanmış. Zavallının biri. Pis mi pis ikisi de. Almış getirmiş buraya, doktora. Sevaptır, dedim: İki gün şu yandaki hizmetçi odasında zor tuttum. Yadırgadılar, sıkıldılar, utandılar… Hem nasıl…

III. KADIN : Öyle… Öyle… Herkese alıştığı… Herkes kendi yerinde rahat.

II. KADIN : (Ağlamaklı.) Kuşu altın kafese koymuşlar da, ille vatanım demiş.

I. KADIN : O söz adi kuşlar için. Kanarya için değil! (Aksırır.) Sinirlendim de şimdi, ondan… (Üst üste aksırır.) Kanarya soylu bir kuştur. Kanaryamı vermem!

II. KADIN : (Kafese bakar.) Ötmüyor ama… Neden ötmüyor hâlâ?…

III. KADIN : Dişisini özlerse öter. Dişisini özlemezse ötmez…

I. KADIN : Radyoyu açayım da bakın. Müzik başlar. O da şakır hemen… (Gider her şeyi ile göstermelik olduğu belli bir sette- radyonun düğmesini çevirir. Hafif bir müzik. Müzik sürer. I. KADIN geri gelir. Gelirken bir halının saçağını düzeltmeyi de unutmaz. Burada odadakilerin yeniden huzura dönme çabaları sezilecek.) Radyomuz, televizyonumuz, salon takımlarımız, yemek odası takımlarımız… Bu ev bize bile dar geliyor zaten…

II. KADIN : Bizim ev de eşya dolu. Sonra çiçek saksılarımız… Evin içinde zor dönüyoruz biz…

III. KADIN : (Kürküne bakar.) Hem biz o kürkü alıncaya kadaar!..

I. KADIN : Kristal komposto takımım… Anamdan kaldı o bana…

II. KADIN : Benim de gümüş kupalarım…

III. KADIN : Benim de acem halılarım… Babam ölürken demiş ki, söylemesi ayıp “Kızım evlenirken bu bir çift halı onundur” demiş.

I. KADIN : Onların da analarından kalsaydı, ne yapalım…

II. KADIN : Onlarında babaları baba olsaydı, onların da…

I. KADIN : Gözü kalanın gözü çıksın! (Kanarya yeniden ötmeye başlar. Müziğe karışır.) Nasıl? Ötüyor işte. Akşam oldu mu, kaparız kapımızı penceremizi. Çocuklar bir yanda, kanaryamız bir yanda ötüşür dururlar.

III. KADIN : (Boncukları dizerken.) Bizimki gazete okuyor. Her şeylerden haberi oluyor.

II. KADIN : (Ağlamaklı.) Yine aya gidiyorlarmış doğrumu?

I. KADIN : (Önlerindeki masanın üstünü düzeltir.) Ben ilk gittiklerinde de inanmadım ya…

II. KADIN : Gitmişler… Gitmişler… Aydan sesleri duymadın mıydı?

I. KADIN : Biz o zaman tatildeydik. Deniz kıyısında…

III. KADIN : Biz ağustosta gittik. Ne olur, ne olmaz, adamlar, söylemesi ayıp, ayı başımıza yıkarlar da, evimiz barkımızdan uzak, gurbette gömülür kalırız diye çekindik.

II. KADIN : Biz o örümcekten çok korktuk. Azman bir şeymiş. Evimizi, çok şükür, bol bol yiyecekle doldurduk. Konserveler, iki çuval pirinç, üç teneke yağ falan…

I. KADIN : İyi ki aklıma getirdin! (Aksırır. Ortadaki şeker kabına bakar.) Şeker! Evde üç kutu şekerden başka yok. Bir felaket olsa, çocuklar çayı dünyada şekersiz içmezler… (Aksırır.) Aş da eriyorum bir yandan…

III. KADIN : Ortalık da çok karışık. Çok…

II. KADIN : Bütün elbiselerimi güve yemiş.

III. KADIN : Onlar böyle aya gide gele güveler de arttı.

I. KADIN : Ay çok soğukmuş, diyorlar.

III. KADIN : Çok soğuksa, adamlar burdan oraya gidince güveler hemen anlamışlardır buranın sıcak olduğunu…

I. KADIN : Ayın soğuk olduğu renginden belli bir kez.

II. KADIN : Hele mavi yünlüm!.. Lime lime olmuş…

I. KADIN : Bir biri gidiyor, bir biri. Bari şu pisler rahat dursalar…

III. KADIN : Onlar rahat durur mu, ah onlaaar!.. (Kıkırdar.) Dertleri günleri, söylemesi ayıp, oranın da terbiyesini bozmak! (Daha bir içi gıdıklanmış gibi.) Her kadın her istediği erkekle şey edecek… Ah, onlar, ah…

II. KADIN : Aman bize dokunmasınlar da… Ben her erkekle şeydemem… (İç çeker.) Durup dururken baksanıza bütün elbiselerim… (Müzik birden durur. Çok kısa bir süre sonra.)

SPİKER : (Erkek sesi.) Hafif müzik dinlediniz. Şimdi kısa haberler…

III. KADIN : Bu çocuğun sesine bayılıyorum.

SPİKER : Gençler arasında çıkan yeni bir çatışmada bir öğrenci öldü. İkisi yaralandı…

I. KADIN : (Aksırır.) Çatışmayı versinler!..

III. KADIN : Suss. Susun. Dinleyelim…

SPİKER : …ya el konulmuştur. Soruşturma için gözaltına alınanların sayısı yirmi ikidir. (Bir an.) Bugün, yabancı uyruklu oldukları tespit edilen ve memleketimizde turist olarak bulunan bazı kimseler bir bankayla bir dükkânı soymuşlardır. Soyguncular kaçmıştır…

ÜÇÜ BİRDEN : Aaa!.. Eeee? Uuuu!..

SPİKER : Alınan bilgilere göre, azgın eşkiyaların bazı evlere girip oralarda gizlendikleri sanılmaktadır. İçişleri Bakanlığı kentin polis kordonu altına alındığını bildirmiştir.

II. KADIN : Başımıza gelenleeer!..

I. KADIN : (Üst üste aksırarak radyoya bakar.) Şom ağızlı!

SPİKER : Yine İçişleri Bakanlığının bir tebliğine göre, vatandaşların, yolda giderken başlarına kiremit düşüp ölmeleri tehlikesine binaen binaların saçak altlarında yürümeleri yasak edilmiştir.

I. KADIN : Doğru. Kiremit ya?

III. KADIN : Birisi söylemese aklımıza gelmeyecek…

SPİKER : Kamboçya’ya yeniden asker çıkarılıyor. (Bir an.) Son çarpışmalarda yüz kırk dokuz Vietkong öldürüldü… (Spikerin sesi fona geçerken.)

II. KADIN : Kapı çalınırsa sakın açmayın. İyi ki evde değilim şimdi… Bizimki gelene kadar korkudan ölürdüm yoksa…

II. KADIN : (Ağlamaklı.) Koskoca bankayı soyan, dükkânı soyan, evi de soyar. Gümüşlerim hep açıkta…

I. KADIN : Elin kamboşunu anlatacağına bankadan ne kadar soymuşlar, ne soymuşlar, onu söylese ya… Kimin ne parasını…

II. KADIN : Biz bankaya koymuyoruz. Paramızla ya gümüş alıyoruz, ya altın…(NOT: Burada – fonda seyirciye Pakistan sel baskını, kendini yakan genç, açlık grevindeki papaz vb. gösterilebilir.)

III. KADIN : (Yerinden fırlar, radyoya gider.) Kapatalım şunu. Sesi batsın!

I. KADIN : (Ötekinin radyoya el sürmesine izin vermez. III. KADIN’ı önleyerek radyoyu kendisi kapatır. Möblenin tozunu üflerken.) Biz arsa aldık. (Patlayan bir bomba görüntüsü verilebilir.)

III. KADIN : Bizim arsamız yok.

II. KADIN : Senin kürkün var.

III. KADIN : Soyguncular… Ya biz yokken?… (Sağdaki ara kapıyı kapatır.)

III. KADIN : Sizin kapı çift kilit. Giremezler. Bizim kapı çift kilit değil.

II. KADIN : (Acele acele yününü örer.) İyi ki kızım yatılı okulda. Aklım büsbütün evde kalacaktı….

I. KADIN : (Gelir. Yerine otururken.) Yatılı okul ahlakı bozuyormuş, diyorlar.

II. KADIN : Köklü aile çocuklarının ahlakı bozulmaz. O köksüz aile çocukları için… (III. KADIN yerine oturur. Acele acele boncuk dizer. Çok kısa bir an gergin sesizlik.)

I. KADIN : (Birden bir şey ansımış gibi yerinden kalkar.) Çocuklarıma bir bakayım. Ne yapıyorlar içerde… (Sol kapıya yönelirken, alçak sesle) Soyguncuları duymasınlar. Korkarlar… Kötü şeyleri hiç duyurmam onlara.(Soldaki kapıyı açar – çıkar. Yan karanlık koridoru geçip, ürkek bir şekilde yandaki odanın karanlığında kaybolduğu görülür.)

II. KADIN : (Ağlar.) Nasıl laf attı, gördün mü?

III. KADIN : (Bu kez zorla güler.) Görgüsüzlüğüne ver.

II. KADIN : (.Ağlar.) Gücüme gitti…

III. KADIN : (Aynı) Üzüldüğünü gösterme. Üzüldüğünü görürse sevinir.

II. KADIN : (İçini çeker.) Hemen arsa aldıklarını sıkıştırdı araya duydun mu?

III. KADIN : Öğünmek gibi olmasın, biz ne arsalar gördük…

II. KADIN : Neler, neler…

III. KADIN : Onun asıl benim kürkümde gözü var, söylemesi ayıp.(Sağdan sokak kapısı zilinin bir kez – çok kısa – çalındığı duyulur.)

II. KADIN : (Yerinden sıçrar.) Kapı! (Alçak sesle) Kapı çalınıyor.

III. KADIN : (Alçak sesle) Biz açmayalım… Ne olur, ne olmaz.

II. KADIN : (Geri yerleşir.) Kendisi açsın. Ev onun evi.

III. KADIN : Soyguncular, söylemesi ayıp, bize saldırırlar da sonra…

II. KADIN : Kendi evimizde olsak neyse. Kendi evimiz deriz, başımıza geleni çekeriz.

III. KADIN : (İyice yerleşir.) Ama burası onların evi. (Yeniden bütün ciddiyetleri ile elişlerine dönerler. Ama tedirgindirler. Bir an. Gerginlik. Kapı zilinin bir kez daha çalındığı duyulur.)

III. KADIN : Mutlak soyguncular bunlar… O azgın eşkıyalar!.. (Sol kapıya bakar.) Kendisi gidip saklandı…

II. KADIN : (Titreye – çekine usulca yerinden kalkarak) Şey… Ben ellerimi yıkamak istiyorum.. . Ellerim terledi de… Şişler kayıyor da… yıkamak istiyorum da… (Acele) Banyoya gideceğim! (Elinden bırakmadığı yünü bir çay bardağına takılır. Bardak kırılır.) Bardağı kırdın!

III. KADIN : Aaa… Sen yününü taktın, ben dokunmadım…

II. KADIN : Sen ardımdan fırlayınca eteğin değdi. Gördüm….(İkisi de ayakta, nerdeyse iki düşman gibi dururlar.)

III. KADIN : Kırdımsa canım sağolsun! Kristal değil, bir şey değil.

II. KADIN : Ben olsam aldırmam ama… (Bir an. İkisi de depara hazır dururlar.) Banyoya gideceğim. (II. KADIN sol kapıya yönelir.)

III. KADIN : (Önünü keser.) Ben gideceğim. Benim şeyim geldi. Beklemez. Çay içince, söylemesi ayıp, şeyim gelir benim… (I. KADIN gelir. Onları koridor kapısı önünde görür.)

I. KADIN : (Konuk odasına bakar.) Bir gürültü duydum… Siz nereye?

II. KADIN : Kapı çalınıyor durmadan!.. (III.’nün önüne geçer.)

I. KADIN : Kapı sanmıştım, ama inanmamıştım… (Ill.ye) Kapı mıydı gerçekten?

III. KADIN : (Başını sallar.) Belki de o, hani evlerde gizlenen azgınlar…

I. KADIN : (Ötekileri odaya geri iterek) Açmam. Hayır. Evin erkeği yok ki. Açmayacağım. (Kırılan bardağı görür.) Çay bardağı kırılmış. (Aksırır.)

III. KADIN : (Ters ters II.’ye bakar.) Örtü de kirlendi, bir şey değil…

I. KADIN : Takım bozuldu. (Kırıkları toplar.)

II. KADIN : (Ağlar.) Takım bozulduysa çok üzülürüm. (Aslında ağlaması korku ve sinirdendir.) İnan, benim takımım bozulmuş kadar üzülürüm… (Bu arada III., usulca sol kapıdan sıvışır. Koridorda bir başka kapı ardında kaybolur.) Ellerimi yıkayacaktım da… (Ötekinin gittiğini anlar.) Hep kendini düşünür bu da. Bir de kibarlık taslıyor. İlk önce ben söylemiştim banyoya gideceğimi. Önüme geçti…

I. KADIN : (Masanın üstünü temizleyerek) Bardağa üzülmedi bile! Kendi takımı olsa… (Kapı zili bu kez biraz daha uzun çalınır.)

II. KADIN : Açmayacaksın ha? Açma. Açma. Bunlar mutlak ya soyguncuların hepsi, ya biri- ikisi…

I. KADIN : Tabancaları da var mıymış?

II. KADIN : (Ağlayarak radyoya bakar.) Var mıymış? (Hıçkırır.) Biz nasıl gideceğiz evlerimize peki? Keşke hiç çıkmasaydım bugün evceğizimden…

I. KADIN : (Aksırığını tutarak sol kapıya bakar.) Üçümüz bir arada dursak daha iyi olur.

II. KADIN : (Sol kapıya bakarak) Banyoya kapanacak zamandı sanki!.. (Kanarya birden coşkunca ötmeye başlar.) Ayy!.. Ötmese şimdi…

I. KADIN : Öttürebilirim ama, susturamam ki. (Birden bir şey ansır.) Tahvillerimizi nereye sakla-sam?

II. KADIN : (Kıskançlıkla) Tahvilleriniz mi var?

I. KADIN : Kara gün için. (Acele sol kapıya yönelir.) Zaten bir onları, bir de elmas yüzüğümü nereye saklayacağımı hiç bilemem…

II. KADIN : (Dehşetle) Nereye gidiyorsun? (Atılır.) Ben burada yalnız duramam!

I. KADIN : Sen de gel peki. Ama yatak odasının kapısında dur.

II. KADIN : Neden kapısında durayım?

I. KADIN : Yatak odasına kimseyi sokmam. Bizim ailede âdet değildir.

II. KADIN : (Birden geri döner.) Çantamı alayım… (Çantasını kapar, I.’nin yanına gelir.) Kapıda dururum, olsun.

I. KADIN : (Salona döner) Vazgeçtim. Burada dursak daha iyi…

III. KADIN : (Koridora çıkar. Sol kapıdan girer.) Ay, çok korktum.

II. KADIN : Çıktın mı?

III. KADIN : Çıktım, ama içerde çok korktum… Orda, tek başıma öyle… şeyimi yapamadım, söylemesi ayıp.

I. KADIN : Korkunca ben de yapamam.

II. KADIN : Benimki de şıp diye kesilir.(Tam bu sırada dışardan büyük bir patlama duyulur. Sahne kararır. -Tedirgin edici bir müzik. – Bu müzik yavaş yavaş mızmızlaşır, tekdüzeleşir. Bir süre sürüklenir. Yavaş yavaş sönerken sahne yeniden aydınlanır.)

II. KADIN : (Çantası sımsıkı bağrında, masanın yanına çökmüş ve hıçkırık tutmuştur.) Ne? Ne? Neydi bu?…

I. KADIN : (Odanın orta yerinde titreyerek durmaktadır.) Kapımız sağlam bizim… Kapımız sağlam… Çok sağlam bizim kapımız… Sağlam… (Üst üste aksırır.)

III. KADIN : (Kürkünü kucaklamış, bir iskemlenin üstüne çıkmıştır.) Evet… Evet tabii. Bir şey patladı patlamasına… Bir şey patladı, evet… Ama… Şey olmuyor… Kapı çalınmıyor artık… Farkında mısınız?… Bir süredir çalınmıyor… Sorması ayıp, çalınıyor mu? Bana kalırsa, söylemesi ayıp…

II. KADIN : Çalınmıyor mu?… Ya… Ya soyguncular bizim eve gittilerse bu ara? Ev boşken… Ev boşken bizim eve girerlerse ya?…

III. KADIN : Şimdi koşup gitsek bir türlü, gitmesek bir türlü…

I. KADIN : Dışarda neler oluyor, bilmiyoruz ki… Bu durumda gidemezsiniz… Gidemezsiniz, hayır.

II. KADIN : Bizimki akıl etse… Etse de gelip alsa beni.

III. KADIN : (Kürkü bırakmadan el çantasını almaya koşar.) Ne patladı dersiniz?

I. KADIN : Burda patlamadı ya… Çok şükür burda patlamadı… (Bir gümüşün yerini düzeltir.)

II. KADIN : Kapıyı çalanlar… Gerçekten gittiler mi acaba?

III. KADIN : (I.ye) Pencereden bir bakıversen?

I. KADIN : Bakamam! Nasıl bakarım? Evde olduğumu arılarlarsa bir de…

III. KADIN : Işık yanıyor zaten. Anladılarsa nasıl olsa anlamışlardır.

I. KADIN : Ses vermedik ki. Işığı yanık bıraktığımı sanmıştır. Yani… sanmışlardır. Biz bir yere çıkarken bu ışıklardan birini hep yanık bırakırız. Hırsız – huysuz evi boş sanıp da girmesin diye… (Bir an) İyi ama, o zaman ses vermek gerekirdi!

II. KADIN : (Ağlayarak III.ye sokulur.) Belki de başka bir yerden girmek isteyecekler şimdi… Evi boş sanıp…

I. KADIN : (Birden, öfkeli) Ne istiyorlar bizden canım? Ne kötülüğümüzü gördüler? Daha ne evler var. Oralara gitsinler… Gizlenmek-se istedikleri, o kadar etliye sütlüye karışanlar var; onların evinde gizlensinler. Biz karışıyor muyuz etliye – sütlüye?

II. KADIN : Biz de karışmayız hiçbir şeylere…

III. KADIN : Herkes “şöyle olmalıymış, böyle olmalıymış… Şu yanlışmış, bu yanlışmış” der durur. Dinlemeyiz bile.

II. KADIN : İnsanlar birbirini yiyormuş! Yemesinler! Biz mi, “Yiyin birbirinizi!” diyoruz?

I. KADIN : Herkes evinin kapısını örterek çorbasını içip, etini, tatlısını yiyeceği yerde… Terbiyeli terbiyeli çocuklar yetiştireceği yerde…

III. KADIN : Kanbuşta olanlardan bize ne?

II. KADIN : Azgın gavur eşkiyalarından bize ne? Biz mi?

I. KADIN : Fakir fukaradan bize ne? Bize ne kanboşlu sarı maymunlardan? Yüz kırk altısı öldürülmüş… Bize ne? Biz mi? (Aynı anda soldan bir çocuk çığlığı duyulur.) Çocuklarım! (Soldaki kapıya atılır. Öbür ikisi de peşinden) Yavrularım!.. Ah, çocuklarım!..(Üçü de koridorda koşarken sahne kararır. Müzik yine tedirgin edici bir tonda girer. Makineli tüfek sesleri duyulur.) (Slayt: Bir tarlada çırılçıplak kurşuna dizilmiş çocuklar. Fonda küçük çocuk çığlıkları. Hemen ardından çok kesin bir sessizlik. Kesin sessizlik ardından kanaryanın tatlı tatlı ötüşüyle sahne aydınlanır.) (Üç kadın oyunun başındaki yerlerinde, hiçbir şey olmamış gibi oturmakta, el işlerini yapmaktadırlar. Tek ayrım, üstlerinde, artık çok uzaklaşmış bir ufak tedirginlik)

III. KADIN : (Kıkırdar.) İyi ki çocuğum yook… Oh, iyi ki çocuğum yok.

II. KADIN : (Derin bir nefes alır.) Yüreğim ağzıma geldiydi…

I. KADIN : (Güler.) “Azrail gördük” diyor büyüğü. Azrail’in evimizde işi ne? Masal okuyorlardı… Besbelli masal okurken, masal okurken… Çocuk aklı işte.

II. KADIN : Gerçekten gördüler belki de?

I. KADIN : (Yerden bir iplik alır, topar eder, tablaya atar.) Görmezler… Görmezler… Ölüm nedir bilmez onlar… (Hafifçe aksırır.) Ölümün adını bile duyurmadım ben çocuklarıma, (İç çeker.) Karınlarını doyurdum, yatırdım. Mışıl mışıl uyudular bile. Gördünüz.

III. KADIN : (Fıkırdar.) Ayol burda durmadan bir şeyler oluyor…

I. KADIN : (Sinirlenir.) Burada hiç bir şey olamaz, içerde. Dışarda oluyorsa oluyordur. Bazen yağmur yağar da sel gibi, pencerelerden içeri bir damla su giremez. Her yeri iyice tıkadık biz. Pencereler sağlam, kapılar sağlam… Duvarlar hele… Bu ev bizimkinin babasından kaldı. Şimdikiler gibi öyle üç santim uyduruk duvar değil bizim duvarlar…

II. KADIN : Biz pencerelere demir koydurduk geçende.

III. KADIN : Ama bizimki diyor ki; düşman gelse, hani o zehirli bombayı atsa, o bomba duvar falan dinlemezmiş, diyor. Patladı mı kokusu bir yayılıyormuş… Duvar demirden olsa yine sızıyormuş. Şöyle topluiğne başı kadar sızsa bir ev halkını öldürüyormuş… Düşman bombası bu!..

I. KADIN : Onu düşmanı olanlar düşünsün. Bizim memleketin düşmanı yok ki.

II. KADIN : Eskiden varmış bir tane. Ama şimdi bize uzanamaz artık. Dostlarımız bırakmaz onu. Dostlarımız bizi seviyor.

III. KADIN : Kimileri bizi sevmediğini söylüyormuş.

II. KADIN : Sevmez olur mu? Bizi sevmese gelip gelip bizde oturur mu? Bizim orda bir çavuş var, bir de karısı var… Melek, melek…

I. KADIN : İyi insan yüzünden belli olur.

II. KADIN : Ben onlardan hiç korkmuyorum.

III. KADIN : Ben komşumun oğlundan daha çok korkuyorum. Bir kere bıyıkları kara. Elleri de büyük büyük.

II. KADIN : O söylediğim çavuş sarışın.

III. KADIN : Ben sarışın erkekleri severim. (Kıkırdar.) Daha yumuşakbaşlı oluyorlar.

I. KADIN : Benimki sert görünür ama, yumuşak başlıdır. Şunu alalım, desem alır. Bunu almayalım, desem almaz.

II. KADIN : (Ağlamaklı) Benimki yatakta hoyrattır. Yoksa, başka zaman çok uysal!..

III. KADIN : Ona bakma sen. Yatakta hepsi hoyrattır. (Fıkırdar. I.’ye) Seninki nasıldır?

I. KADIN : Benimki mi? (Aksırır.) Benimki ne kadar kavgalı olsak, ne kadar küs olsak hiç aldırmaz…

III. KADIN : (Kıkırdar.) Ben biraz naza sürerim.

II. KADIN : Bazı erkekler naza sürmekten hoşlanmazlarmış. Öfkeleni verirlermiş…

III. KADIN : Benim bir ahbabımın bir ahbabı var, gözü hep başka erkeklerde, söylemesi ayıp.

I. KADIN : Biz kocalarımızdan memnunuz çok şükür. (Üst üste aksırır.)

III. KADIN : Memnun olmasak demin kapıyı açardık. Alırdık gelenleri içeri.

I. KADIN : Ama o gelenlerin kimin nesi olduklarını bilmiyoruz ki.

II. KADIN : (Ağlamaklı) Bazı kadınlar kimin nesi olduğunu bilmeseler de alırlarmış…

I. KADIN : Gümüşlerini, kristallerini, çocuklarını, tahvillerini çaldırırlarsa görürler günlerini…

II. KADIN : Namuslarını sonra…

III. KADIN : Kaç kişiydiler acaba? Bir erkek mi üç erkek mi?(Çok kısa bir süre sessiz durur, düşüncelere dalarlar.)

I. KADIN : Yine bir baksak mı pencereden?

II. KADIN : Bakmasak daha iyi.

III. KADIN : (Saçını düzeltir.) Baksak daha iyi.(Ama kımıldamazlar. Elişlerini yaparken dışardan, önce çok uzaktan duyulan, sonra yavaş yavaş büyüyen ve bu sahnenin sonuna doğru büyük bir uğultu halini alacak olan ayak sesleri duyulur. Bu bir büyük patlayışın yaklaşışı gibidir.)

II. KADIN : (Kulak kabartır.) Bir şey duyuyor musunuz?

III. KADIN : (Kulak kabartır.) Bilmem…

I. KADIN : (Kulak kabartır.) Duymuyoruz… Duymuyoruz. .. (II. ‘ye) Sen bir şey duyuyor musun?

II. KADIN : (Aynı) Bilmem…

I. KADIN : (Aynı) Neyin gürültüsü bu?

III. KADIN : Bomba mı, soygun mu?

II. KADIN : Yürüyüş mü?

I. KADIN : Resmi geçit mi?

II. KADIN : Koyun sürüsü belki?.

III. KADIN : Belki spor klüpleri… Sporcular…

II. KADIN : Kral gidiyor belki…

I. KADIN : Belki kral geliyor…

III. KADIN : Bahriyeliler…

II. KADIN : Baldırı çıplaklar…(Bir an üçü arasında yine tedirgin sesizlik. Yalnız uğultu duyulur.)

I. KADIN : Duyuyorsak eğer, kulaklarımızı tıkayalım.

III. KADIN : Tıkarsak duymayız. Duymayınca korkmayız. (Üçü de kulaklarını tıkarlar.)

I. KADIN : Kulağımı tıkayınca yünümü öremiyorum.

III. KADIN : Ben de boncuklarımı dizemiyorum.

I. KADIN : Çay takımlarımı kim toplayacak peki? (Kulaklarını açar, işlerine dönerler.) (Uğultu daha artar.)

III. KADIN : Kürküm nerde? Kürkümü giymek istiyorum. (Gider. Acele kürkünü alır. Sırtına koyar. Oturur.)Üşüyorum…

II. KADIN : (Çantasına sarılır.) Çantam dizimde dursun. ..

I. KADIN : (Kalkar. Sol kapıya yönelir.) Tahvillerimizi kitleyeceğim!( Çıkar. Koridorda kaybolur. Dışardaki uğultu biraz daha yaklaşır.)

II. KADIN : Benim her şeyim kilitli… (Birden) Tencerelerim!.. Tencerelerimi kilitlemedimdi!..

III. KADIN : Yapışmaz tavam! Söylemesi ayıpp, daha yeni almıştık…

I. KADIN : (Elinde şangırtılı bir demet anahtarla geri gelir.) Gürültüler çok arttı… Çocuklarımı uyandıracaklar…

II. KADIN : (Ağlar.) Neden gelmiyor kocalarımız? Neden korumuyorlar bizi gürültü patırtıdan?

I. KADIN : Benimki de çok gecikti. Çok gecikti… Gelse, onları sustururdu. “Gidin… Gidin… Kimseye zararı dokunmayan bizim gibi namuslu, sessiz insanların evinin oralarda gürültü etmeyin!” derdi… “Huzur içinde yaşamak için biz…” (Kapı zili yeniden ve daha sürekli çalınır.) Tanrım! Yine kapı!..

III. KADIN : (Haykırır.) Yine açmayız!

I. KADIN : (Sesini alçaltır) Yavaş konuşalım. Sesimizi duymasınlar…

II. KADIN : (Alçak sesle, III.’ye) Boncuk dizme. Ses oluyor…

I. KADIN : (II.’ye) Yün örme. Şişler… (Üst üste aksırır.) Aksırma!.. Sakın aksırma… (Bir an. Dışardaki sesler dışında, odada kesin sesizlik. Üç kadın hareketsiz dururlar. Tam bu sırada kafesteki kanarya birden en tiz sesiyle ötmeye başlar.)

ÜÇÜ BİRDEN : (Kafese atılırlar.) Susss!..

III. KADIN : Neden bu kadar çok ötüyor?

II. KADIN : (Alçak sesle )Çıkaralım kafesinden… Bir torbaya koyalım…

I. KADIN : Olmaz. Gürültü olur şimdi…

III. KADIN : Sessiz yaparız.

I. KADIN : Olmaz canım. Torbada ölür kuşum, hem… (Kanarya çok bağırmaktadır.) Kafesi içeriki odaya alayım bari… Çocukların yanına…

II. KADIN : (Ağlar.) Gürültü olur…

I. KADIN : Ayaklarımın ucuna basa basa giderim. Hem çocuklara da bir bakarım. (Kafesi yerinden alır. Ayaklarının ucuna basa basa soldan çıkar, karanlıkta kaybolur.)

III. KADIN : Nerdeyse boğuverecektim kanaryasını!..

II. KADIN : Ne hakkı var ama bizi böyle kanaryasıyla…(Sözünü bitiremez. I. KADIN koridorun alacakaranlığında çığlık çığlığa görünür.)

I. KADIN : Çocuklarım! (Girer) Çocuklarım! Saten örtülerim! Guguklu saatim!..(Kapı zili uzun uzun çalınır.)

II. KADIN : Duydular!..

III. KADIN : Ne yapacağız şimdi? (Ağlaşırlar)

II. KADIN : Dışarı çıksak olmaz…

III. KADIN : İçeri gitsek hiç olmaz…

I. KADIN : (Ötekileri çekiştirir) Saten örtülerim, diyorum size!. Guguklu saatim!. Çocuklarım!. (tik kez ağlar.)

III. KADIN : Susss. Sus. Duymuyor musun? Kapı…

I. KADIN : Çocuklarım… guguklu saatim…

III. KADIN : Ne olmuş? Çalmışlar mı?

II. KADIN : Gavur eşkiyalar mı?

I. KADIN : (Hıçkırır.) Yok… Hiçbiri… Yok…

III. KADIN : Nasıl yok?

II. KADIN : (İnler.) Nereye gitmişler peki?

I. KADIN : Bilir miyim? Kapılar, pencereler öyle sımsıkı kapalıyken…

III. KADIN : (Kürküne sarılır.) Gidemezler… Nereye gideceklermiş?…

I. KADIN : İnanmazsanız gelin bakın…

III. KADIN : (İsteksiz) İsteriz, fakat…

II. KADIN : İsteriz elbet… İsteriz ama…(Kapı zili daha sürekli çalınır. Sonra iki kez yumruklanır.)

III. KADIN : (Patlar.) Ne istiyorlar bizden? İyi ama ne istiyorlar bizden? (Bağırır.) Bizim evimiz değil burası!..

İKİSİ :Suss…

II. KADIN : Kıracaklar kapıyı.

I. KADIN : (Sızıldanır.) Tokmağı pirinçtendi… Daha yeni ceviz kaplama yaptırdık…

II. KADIN : Bir de dışarının gürültüsü… Sağır olacağım nerdeyse.

I. KADIN : Çocuklarımı bulmayacak mıyız? Guguklu saatimi, saten örtülerimi?…

III. KADIN : Açık bir yer var mıydı?

I. KADIN : Yok. Hiç yok. Her yer tıkalı.

II. KADIN : Bazı aletler oluyormuş… Her şeyi açıyormuş…

III. KADIN : Öyle olsa sokak kapısını çoktan açarlardı.

II. KADIN : İçeriki odaya giren buraya da girer…

III. KADIN : Ara kapıyı kilitleyelim…

I. KADIN : (Sızıldanırken yerden bir şey alır, tablaya atar.) Şeylerimi aramayacak mıyız? Önce şeylerimi arayalım… Çocuklarımı… Saten örtüle…

III. KADIN : (Keser.) Dinleyin. Birbirimize sımsıkı sarılalım… Birbirimizden ayrılmayalım… Kocalarımız gelinceye değin… Bizleri buluncaya değin… Birbirimize sımsıkı sarılıp oturursak kimse bir şey yapamaz.

II. KADIN : Üçümüzü birden kapıdan çıkaramazlar. Kapıya sığmayız.

I. KADIN : (Aksırır.) Şeylerimi arıyalım… (Aksırır.) III. KADIN : (İyice soğuk) Hep böyle gürültü edecek-sen…

II. KADIN : Bize de olanlar olacak… Bize de…(I.KADIN ağlar)

III. KADIN : Eğer aksırmamaya söz verirsen…

I. KADIN : Veririm!.. (Aksırığını tutar.)

II. KADIN : O zaman çabucak bir bakıp döneriz.

III. KADIN : Çok çabuk ama… Şöyle acele, el ele verip yatakların altına bir bakarız.

II. KADIN : Sadece yatakların altına…

I. KADIN : (Aksırığını tutarak) Olur… Olur… Ben de zaten bir oraya bakmamıştım.

III. KADIN : Hadi öyleyse… Usul usul… Usul usul yürüyelim.(Üçü birbirine tutunarak usul usul soldaki kapıya yürürlerken II. KADIN bir iskemleyi devirir.)

I. KADIN : Ne yaptın şimdi?

II. KADIN : Neden ayak altına koyuyorsun sen de bu sandalyeyi?

I. KADIN : Ama bu sandalye maun!.. Yüzü de kadife!.. Biz o sandalyeyi…

II. KADIN : (Keser.) İyi… İyi… Bakacaksak çabuk olalım.

III. KADIN : Durun. Bir dakika…

I. KADIN : Ne oldu?

III. KADIN : Boncuklarım! Onları unuttum… Benimle gelin… Hadi, gelin… (III. KADIN onları geri sürüklemeye çalışırken II. KADIN yanında taşıdığı el çantasını ve yün torbasını bağrına bastırır. Bu sırada kapı zili yeniden çalınır ve kapı daha hızlıca yumruklanır.)

II. KADIN : Ayy!

I. KADIN : (III.’ye) Gördün mü? Duydular işte!.. III. KADIN : Boncuklarımı da yanıma almak istiyorum. Ne olur, ne olmaz.

II. KADIN : Ben kalkarken düşünüp aldım yünlerimi… Sen neden almadın?

III. KADIN : (Yakarır.) İki adımcık… İki adım atacağız şuraya… (l.KADIN şiddetle aksırır.) Aksırma işte!.. Aksırma…

II. KADIN : (I.‘ye) Böyle aksırıp gürültü edersen odaya girmeyiz.(III. KADIN boncuk torbasını toplarken)

I. KADIN : Aksırmam. Aksırmam. Hadi artık. (İkisi sola yürürler.)

III. KADIN : Durun… Durun… Boncuğumun biri yere düştü! (Eğilir. Telaşla aranır. Bulur. Torbaya koyar. Ötekilerin yanına koşarken) Aldım işte… Kayıp olsaydı daha mı iyiydi? (Soldaki koridor kapısını usulca açarlar. Kapı büyük bir gıcırtı yapar.)

II. KADIN :Ayy…

III. KADIN :Üff…

I. KADIN : Kapıları yağlamalı. Geçen gün hepsini yağladım, bir bunu unutmuşum…

II. KADIN : Tutun beni…

III. KADIN : Beni bırakmayın…

I. KADIN : Yavaş olalım… Yavaş olalım..,(Usul adımlarla koridora çıktıkları sırada sağ yanın sahne ışıkları kararır. Koridora bağlı odanın ışıkları hafifçe aydınlanır. Üç kadın içeri girerlerken dışardan duyulan uğultu bir an için azalır.)

II. KADIN : (En önden odaya giren I. KADIN’ın eteğine tutunarak) Ohh, burası daha sessiz…

I. KADIN : Buranın pencereleri daha küçük de ondan.

III. KADIN : (Zorla girerek) Kapısı da daha dar galiba.

I. KADIN : (Usulca hıçkırır.) İşte bakın. Boş… Çocukların yatağı bomboş. (Odada iki küçük yatak ve kanarya kafesi)

III. KADIN : (Önden giren ikisine sımsıkı tutunarak, hatta onları geri çekerek) Evet… Evet… Yoklar işte… Belli ki yoklar…

II. KADIN : (Geri çıkmak ister.) Ya benim kızımı da çaldılarsa?… Okulunda öyle mışıl mışıl uyurken ya?…

III. KADIN : İyi ki çocuğum yoook! Oh, iyi ki çocuğum yok.

I. KADIN : (Ötekileri çeker.) Hadi… Bakmayacak mıyız yatakların altına?

III. KADIN : (II.’ye) Bakacak mıyız?

II. KADIN :Şey…

I. KADIN : Yatakların altına bakacaktık ya?

II. KADIN : Eh, bakacaksak, bari hep birlikte eğilelim…

III. KADIN : (I.’ye) Üstlerine iyi baktın mı?

I. KADIN : (Tek eliyle sözde çarşafları kaldırır, silkeler.) Bakmadım mı? Siz de bakın işte… Yoklar… Yoklar… (Bir umutla) Belki de oyun ediyorlar bana yumurcaklar… Anladım… Oyun ediyorlar… Yatakların altına gizlendiler… (Usulca seslenir.) Yavrularım!.. Yaramazlar… Çıkın hadi… (Bir an) Ses vermiyorlar?

III. KADIN : Oyun ediyorlarsa ses vermezler elbet… (Bu fikre sarılır. Onları yeniden geri çeker.) Bırakalım, oynasınlar canım!

I. KADIN : Ama… Ya yoklarsa? Ya?… Bir bakmalıyız ki… Bakmadan bilemeyiz.

II. KADIN : Üff… Diyorum size… Bakacaksak hep birlikte bakıverelim bari…

III. KADIN : Eh, evet, tabii… Anca beraber, kanca beraber. ..(Birbirlerine tutunarak yataklardan birinin altına eğilirlerken)

II. KADIN : (Birden doğrulur.) Ben korkuyorum!

I. KADIN : Eee, ama! Bakmaya söz vermiştiniz? Aksırmazsam bakarız demiştiniz…

II. KADIN : (Gözü kapıda) Sözümden caymış değilim. I. KADIN : (Onu çeker.) Hadi öyleyse… Hadi, hep birlikte…(Üçü birden birbirlerine tutunarak birinci yatağın altına eğilirler.)

III. KADIN : (Doğrulur. Derin bir nefes alıp oturur.) Yok… Gördün ya, yoklar işte…

I. KADIN : (II.’yle birlikte doğrularak) Ama… Ötekinin altı?… Ona bakmadık ki… (Öteki ikisi bezgin, bakışırlar. Sonra üçü birden yere yatar, ikinci yatağın altına bakarlar.)

II. KADIN : (Derin bir nefes alarak doğrulur.) Neyse, bir şey yok.

III. KADIN : (Doğrulur.) Ohh, bir şey yok.

I. KADIN : (Başı yatağın altında) Bakın… Bakın…

II. KADIN : Ne var?

III. KADIN : Ne gördün?

I. KADIN : (Doğrulur.) Bir delik! Siz görmediniz mi?

İKİSİ : Hani? Hani?

I. KADIN : Eğilip bakın.(Üçü birden yeniden yatağın altına eğilirler.)

II. KADIN : Ben gördüm!

III. KADIN : Sahi! Bir delik…

II. KADIN : Fare deliği gibi bir şey.(Üçü birden sırayla doğrulurlar.)

I. KADIN : Ama bu fare deliği yoktu ki orada. (Aksırır.)

II. KADIN : (Ağlamaklı) Şimdi var işte… Basbayağı bir fare deliği.(Dışarının uğultusu yavaş yavaş yeniden duyulur.)

I. KADIN : Fare deliği olsa bile, çocuklar nasıl çıksın burdan? Bu delikten kaçırılmış olamazlar.

II. KADIN : Belli olmaz ki. Nihayet bir delik.

III. KADIN : Bir bu eksikti!

II. KADIN : Bence bu deliği hemen tıkamak gerek.

III. KADIN : Tıkamalıyız, evet… (Bir örtüyü çeker, alır. I.KADIN’a uzatır.) Şununla tıkarız olur biter.

I. KADIN : (Örtüyü acele eski yerine sererken) Hayır… Hayır… Bu olmaz. Canım kana-viçe örtü… (Üst üste aksırır.)

II. KADIN : Aksırma!

III. KADIN : Neyle tıkayacağız peki?

II. KADIN : Hem çabuk olalım. Duymuyor musunuz? Bu delikten çok gürültü sızmaya başladı.

I. KADIN : (Bir gazete parçası bulur.) Şu olur mu? Günü geçmiş nasıl olsa.

III. KADIN : (Gazeteyi iter.) Olmaz… Olmaz… Kâğıt çabuk kemirilir… Hele gazete kâğıdı…

I. KADIN : (Yerde bulduğu bir şeyi alır.) Gördünüz mü şunu? Gördünüz mü? (Ağlar.) Büyük çocuğumun çorabının teki. Tekiyle gitmiş. Teki kalmış…

III. KADIN : Getir işte, onunla tıkayalım.

I. KADIN : (Burnunu çeker.) Tıkayalım bari. Nasılsa tek. Tek çorap bir işe yaramaz ki artık… (Çorabı III.’nün eline tutuşturur.)

III. KADIN : Ben yalnız başıma uzatamam elimi. (II.’ye tutuşturur.)

II. KADIN : Ben de uzatamam… Çorabı üçümüz birden tutalım. Hemen tıkayıp çekelim elimizi.

I. KADIN : Üç eli birden çekemezler bu delikten…

III. KADIN : Belli olmaz ki. Onun için çok çabuk tıkamalıyız… Tıkayacaksak tabii…

I. KADIN : (Çorabı alır.) Tıkayacağız elbet… Tutun… (II.’ye) Sen tutmuyorsun.

II. KADIN : (Tutar.) Tutuyorum ya.

III. KADIN : (Yattıkları yerden) Benim elim altta kaldı!

I. KADIN : (Yatağın altından) Neden? Benim elim daha yakın deliğe…

II. KADIN : (Yatağın altından) Yoo, ama… Beni aptal yerine koyuyorsunuz!

I. KADIN : Hadi… Tıkıyoruz… Hadi… Bir… İki… Üç…(Bir an. Sonra üçü birden derin birer nefes alarak başlarını yatağın altından çıkarırlar.)

II. KADIN : Neyse, oldu.

I. KADIN : Pek iyi tıkayamadık ama…

III. KADIN : Çorap küçük geldi de ondan… (Kalkarlar.)

I. KADIN : (Odada bakınırken birden haykırır.) Kanaryam yok! (II. ve III. KADINLAR kafese bakarlar.)

III. KADIN : Gerçek! Kanarya yok… Uçmuş…

II. KADIN : Gitmiş!..

I. KADIN : Nereye gidebilir ama? Kafesin içinden nasıl?… (Üst üste aksırır.)

III. KADIN : Kocaman çocuklar fare deliğinden

çıktılarsa, küçücük bir kanarya hadi hadi…

I. KADIN : En cins kanaryaydı o.

II. KADIN : Allah vere de benim saksıların başına bir

iş gelmemiş olsa… III. KADIN : İyi ki bizim ne kuşumuz var, ne

çiçeğimiz… Azıcık aşımız, kaygısız

başımız… (Kürküne sarınır.)

II. KADIN : Ama senin kürkün var.

III. KADIN : Evet ama, üstümde o. Yüzüklerim de… II. KADIN : (Düşünceli) Öyle… Belki de hepimiz her

şeyimizi sakız gibi burnumuzun ucunda

taşıyabilmeliyiz… I. KADIN : Deliği tıkamakta yardım ettiğiniz için

teşekkür… III. KADIN : (Kurumlu) Rica ederim. Bir şey değil.

I. KADIN : (Hüzünlü) Kanaryam geri gelir mi acaba?

II. KADIN : Bilinmez ki. Kuşu altın kafese koymuşlar…

I. KADIN : Ya çocuklarım?… (İçli ağlar.)

Çocuklarım… Besledim, büyüttüm. Bütün kötülüklerden sakındım… (İç çeker.) Aklıma gelir miydi, evde kalmış tek delikten çıkacakları…

III. KADIN : Deliği belki de kendileri açtı. Kendi kendilerine çıktılar belki de…

I. KADIN : Çıkmazlar… Niye çıksınlar? Aklı başında koskocaman çocuklar… (Uğultular yeniden duyulur.)

II. KADIN : Yine başladı işte…

I. KADIN : Oysa deliği tıkamıştık. III. KADIN : Geldiler mi dersiniz?

II. KADIN : (Bir çığlık atar.) Nereye?

I. KADIN : (Titrer.) Evlerimize şey etmeye mi?

Yani… Evlerimizde şey etmek mi?… Yani şey etmeyi mi evlerimizi? (Aksırır.) Üstelik içerisi de yalnız kaldı. Biz burdayken doluşuverirlerse?… (Kapıya yönelir.)

III. KADIN : (Kapıya yönelir.) O zaman bu küçücük odada tıkılır kalırız.

II. KADIN : (Koşar, en öne geçer.) En iyisi salona gidelim yine…

I. KADIN : (Onu iter, öne geçer.) Biz koltuklara oturunca onlar oturamazlar.

III. KADIN : (Ötekileri iter, öne geçer.) Birbirlerimiz-den ayrılmadan gidelim.

II. KADIN : (Koşar, sıkı sıkı III.’ye sarılır.) Birbirimizden ayrılmak olur mu? Ayrılmayız elbet…

I. KADIN : (Geriye, odaya bir göz atar. Sızıldanır.) Hiçbir şeyimi bulamadık. Gözüm arkada kaldı…(Koridoru birbirlerini ite kaka geçerler. Sol taraf kararır. Konuk odasının sahne ışıkları aydınlanır. Onlar sol kapıdan buraya girerlerken sokak kapısı zili de uzun uzun çalınır.)

II. KADIN : Bittik!..

III. KADIN : (Geri kaçmak ister.) Midem bulanıyor, söylemesi ayıp.

I. KADIN : (Onu tutar, çeker.) Nedir bu başımıza gelenler? (Hıçkırık) Kime ne kötülüğümüz var? Kimin neyine karıştık? Kimi…

III. KADIN : Ağlama şimdi! Ağladığın duyulursa korktuğumuzu anlarlar.

II. KADIN : (Titreyerek) Korktuğumuzu anlamamalılar…

III. KADIN : Hem niye korkacakmışız? (Kaçmaya yeltenir.)

II. KADIN : (Onu iter. I.’ye) Bu kapıyı kilitlemiyecek misin? Ara kapıyı?

I. KADIN : (Aksırığını tutarak) Kitlemek daha mı iyi?

II. KADIN : (Titrememeye çalışarak) Elbet daha iyi. Deliği pek iyi tıkayamadık çünkü. (I. KADIN koridor kapısını acele çeker kilitler.)

II. KADIN : Keşke buna da çift kilit koysaydınız… (Uğultular iyice artmıştır.)

III. KADIN : Ne dedin? Duymadım?

I. KADIN : (Yüksek) Kulağını getir. (III.’ye fısıldar.) Çift kilit diyor.

II. KADIN : (III.’ye) Öteki kulağını getir. (III. kulağını uzatır. Beriki fısıldar.) Biz ara kapılara da çift kilit koydurduk. (Bir an. Yalnız uğultular.)

I. KADIN : Ne yapsak?

III. KADIN : Koltukları iyice yaklaştıralım birbirine. Sımsıkı oturalım.

II. KADIN : (I.’ye) Oturacak mıyız?

I. KADIN : (II.’ye) Oturmayacak mıyız?

III. KADIN : Ne yapacağız?(Koltukları birleştirirler.)

I. KADIN : Hah toplandı! (Acele halıyı düzeltir.) Durun… Vazo!.. (Bir vazoyu alır, kaldırır.) (Üçü de yan yana, sımsıkı, ama titreyerek otururlar. Bu andan sonra kapı zili artık düzgün aralıklarla çalınacak ve ardından yine düzgün aralıklarla küt küt küt vurulacaktır.)

I. KADIN : Artık hiç ara vermez oldular,

III. KADIN : Ne dedin? Uf, karnım ağrıyor, söylemesi ayıp.

II. KADIN : (Sesini yükseltir.) Koltuğumu biraz daha size yaklaştırmak istiyorum.

III. KADIN : Yaklaştır. Ama gürültü etmeden… Amaan, şişin gözüme batacak…

I. KADIN : (Sesini yükseltir.) Ne diyorsunuz? Duyamıyorum…

III. KADIN : Bağırma. Kulağını uzat. (I.’nin kulağına fıs fıs anlaşılmaz bir şeyler söyler.)

II. KADIN : (Birden haykırarak yerinden fırlar.) Ay! Bu ne?

I. KADIN : (Haykırarak fırlar.) Boynuma bir şeyler dolanıyor!

II. KADIN : Örümcek!.. Gördünüz mü, örümcek!.. (Ağlayarak bir noktayı gösterir.)

I. KADIN : Nerden çıktı şimdi?

III. KADIN : (Haykırır.) Yüzüme bir şey dolanıyor!(Gıdıklanmış gibi elinde olmayarak güler.)

II. KADIN : Örümcek ağı… Bir şey değil… Ağ…” Ağ… (Hep o noktaya bakarlar.) Ne büyük örümcek… Ne büyük örümcek…

III. KADIN : Ne çok salgılıyor!.. Ne çok salgılıyor!..

II. KADIN : (Ağlar.) Üstümüze geliyor!(Bir an nefessiz dururlar. Bu ara sadece kapının düzgün aralıklarla vuruluşu duyulur.)

III. KADIN : Terden sırılsıklam oldum, söylemesi ayıp.

II. KADIN : Bir şey yapın!

I. KADIN : (Deminden beri titreyerek örümceği kollamaktadır. Birden ayağını uzatır. Yere basar. Sesi titreyerek) Ko… Korkmayın… Öldürdüm i… işte…

III. KADIN : (Derin bir soluk alır.) Sen çok yüreklisin…

I. KADIN : Halım biraz kirlendi ama…

II. KADIN : (Haykırır.) Şu ne, şu?(Üçü de tavana bakarlar.)

III. KADIN : Ayyy… Bu daha büyük!.. Böyle örümcek hiç görmedim…

I. KADIN : Ellerime bir şeyler dolanıyor!

III. KADIN : Ağ işte… Örümcek ağı… Sıyır, sıyır…

II. KADIN : Tanrım! Bu yenisini nasıl öldüreceğiz?

III. KADIN : Tepemizde! Şimdi de tepemizden yağmaya başladılar işte…

I. KADIN : İyi ama, neden?

III. KADIN : Ayy!.. Ensem… Enseme dolanıyor!..

II. KADIN : (Gözlerini karşı duvara diker.) Karşıya bakın, karşıya!

I. KADIN : Hiii… Gül gibi evimiz…

III. KADIN : Her yer örümcek ağı!

I. KADIN : Niçin ama? Neden? Onca temizlik, onca titizlik, onca tedbir…

II. KADIN : Şu yüzümdekini çekiverin…

III. KADIN : Benim ellerime dolanıyor hep. Enseme… Elerime… Kürküm… Kürküm…

I. KADIN : (İnler.) Bacaklarımı sarmış!(Üçü de bir ağın içindeymişçesine çırpınırlarken kapı tekdüze vurulur.)

III. KADIN : (Usul) İstesek de açamayız. (Yorgun, çöker.)

II. KADIN : (Daha usul) Her yanımızdan sarıldık… Sarıldık… (Çöker.)

I. KADIN : (Çok usul) Tüm ağın içinde kaldık… (Bitkin, çöker.) III. KADIN : (Sessiz ağlar.) Gelmedi kocalarımız…

II. KADIN : (Daha sessiz ağlar.) Bizi kurtarmadılar…

I. KADIN : (Usulca aksırır.) Tek başımıza koydular… III. KADIN : (I.‘ye suçlarcasına) Nerde komşularınız?

II. KADIN : (I.‘ye) Öldüler mi?

I. KADIN : (İkisine bomboş bakar.) Komşular, nerde? (Dışardan gelen uğultu iyice yükselir.)

II. KADIN : (İnler.) Sizi duyamıyorum. III. KADIN : Göremiyorum sizi…

I. KADIN : Size dokunamıyorum…(Oldukları yerde ipekböceği gibi bükülüp tortop olurlar.)

II. KADIN : Sarıldık…

III. KADIN : Sarıldık…

I. KADIN : Sarıldık… (Kapının küt kütlenmesi) Keşke açabilseydim…

II. KADIN : Keşke çıkabilseydim…

III. KADIN : Dışarda olsaydım keşke…

ÜÇÜ BİRDEN: (incecik, birer böcek sesiyle) Bir delik gerek… Bir delik gerek… Bir delik gerek…(Çırpınışları giderek sönerken kapının küt kütlenmesi büyür, büyür.)Ankara, 1971

C:\Belgelerim\Oyunlar\Adalet Agaoğlu\Untitled-1 copy.jpg

Yorumlar

Yorumlar

You may also like...

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir